Dit is mijn verhaal

Ik volgde mijn opleiding hoger onderwijs (1980-1984) in Gent aan het Sint-Lucas instituut. Vier jaar ‘paradijs’. Niet omdat ik er niet moest werken en studeren maar omdat mijn ziel in haar habitat terecht  gekomen was.   Ik was speciaal naar Gent getrokken omdat daar ‘toegepaste keramiek’ ook naar waarde werd geschat.

Eenmaal terug in Limburg probeerde ik een eigen atelier op te bouwen. Onbezorgd werken was verleden tijd. Ik wou een cent in de schaal kunnen leggen en verloor mij in het maken van orders.  In een bui van, ik weet niet welke stemming, gooide ik het kind met het badwater weg en ik koos ervoor om nog liever mijn boterham te verdienen met een totaal ander werk dan met het draaiwerk. Ik maakte de totale verkeerde beslissing.   Het heeft mij een lange weg gekost om de kluwen waarin ik gevangen zat te ontwarren en het kind terug te vinden.

Maar met trots kan ik zeggen: wij zijn weer thuis.

IMG_0208

Omdat ik niet door het leven wil gaan als een ezel maar als een pottenbakster heb ik ervoor gezorgd, op mijn eigen manier, dat mijn geheugen bij het betreden van mijn atelier tussen al mijn glazuurproefjes een steuntje krijgt.

Ondertussen ben ik matuurder geworden. Het is nu duidelijk.  Ik heb een grote liefde voor handmade tableware en dat is  wat ik wil maken.   De klei die ik gebruik komt vooral van Witgert. Ik vertrek van de witte steengoed massa en maak daaruit mijn eigen scherfkleur.  Mijn basisvormen worden  op de draaischijf gedraaid . Vanuit de basisvorm ontstaat er een grote vrijheid om te spelen. Ik sta vaak zelf verwonderd te kijken naar wat er ontstaat. Omdat ik weer, wat materiaal betreft, van nul begonnen ben. Ben ik op dit moment genoodzaakt om enkel de biscuit te bedekken met glazuur voor 1250°C en deze te laten uitsmelten in een elektrische oven. Ik hoop heel snel het atelier te kunnen verrijken met een gasoven. Het reducerend stoken is voor mij de kers op de taart.  De behoefte aan deze kers maakt dat er een vervolg is gekomen op ‘mijn verhaal’. Wil je dit weten? Lees dan rustig verder… 

cursus houtoven bouwen en stoken

Het verhaal achter de houtoven.


Het begon met het verlangen om terug in reductie te kunnen stoken.  Hierop kwam de vraag: maar hoe? Met gas of met hout?  Een oven stoken met gas was gekend. Dat deed ik al toen ik in 1984 afstudeerde aan het Sint-Lucas te Gent.  Hout hadden we toen wel geprobeerd maar zonder succes. Het bleef een open vraag.

Tot ik Frans en Jozien Ingenhut ontmoette in de Tiendeschuur in Tegelen.  Ik sprak over mijn verlangen en Frans gaf aan dat hij een houtoven had die vlot te stoken was. Steengoedtemperatuur en vlot!  Het waren de twee trefwoorden die mij eerder richting gas deden kijken.  Maar…  verbinding met het vuur dat was een heel sterk verlangen en dat voelde veel krachtiger met hout dan met gas.

Ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken en vroeg of ik niet eens mee mocht stoken.  Na één keer stoken was ik overtuigd.  Nu moest ik dit thuis nog verkocht krijgen.  Dus stookte ik nog eens mee en nam Lode mee.

Van het één kwam het ander.

Frans, die een cursus houtoven bouwen bij Joe Finch gevolgd had wilde graag zijn kennis en kunde delen  met mij maar ook met andere.  Op die manier groeide het initiatief om een workshop houtoven bouwen op locatie te organiseren.

Er werd een mooie driehoek geslagen tussen Frans, mezelf en de deelnemers.  In deze formule had ik alle vertrouwen.

Mijn verlangen om terug in reductie te kunnen stoken is een nieuwe realiteit geworden.  Een wereld waarvan ik een deur had dichtgedaan opende zich weer.

Onze instagram feed

2 reacties op “Mijn verhaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *