Dit is mijn verhaal

Ik volgde mijn opleiding hoger onderwijs (1980-1984) in Gent aan het Sint-Lucas instituut. Vier jaar ‘paradijs’. Niet omdat ik er niet moest werken en studeren maar omdat mijn ziel in haar habitat terecht gekomen was. Ik was speciaal naar Gent getrokken omdat daar ‘toegepaste keramiek’ ook naar waarde werd geschat.

Eenmaal terug in Limburg probeerde ik een eigen atelier op te bouwen. Onbezorgd werken was verleden tijd. Ik wou een cent in de schaal kunnen leggen en verloor mij in het maken van orders. In een bui van, ik weet niet welke stemming, gooide ik het kind met het badwater weg en ik koos ervoor om nog liever mijn boterham te verdienen met een totaal ander werk dan met het draaiwerk. Ik maakte de totale verkeerde beslissing. Het heeft mij een lange weg gekost om de kluwen waarin ik gevangen zat te ontwarren en het kind terug te vinden.

Maar met trots kan ik zeggen: wij zijn weer thuis.

Het is een ‘Wij’ verhaal geworden. Ik ben gehuwd met Lode Dirix. Samen hebben we ‘ja’ gezegd. Ja, niet alléén tegen mijn handen die de werken maken. Ook ja, tegen het vuur dat ze transformeert tot steengoed.

Het begon met mijn verlangen om terug in reductie te kunnen stoken. Hierop kwam de vraag: maar hoe? Met gas of met hout? Een oven stoken met gas was gekend. Dat deden wij al toen ik in 1984 afstudeerde. Hout hadden we toen wel geprobeerd maar zonder succes. Het bleef een open vraag.

Tot ik Frans en Jozien Ingenhut ontmoette in de Tiendeschuur in Tegelen. Ik sprak over mijn verlangen en Frans gaf aan dat hij een houtoven had die vlot te stoken was. Steengoedtemperatuur en vlot! Het waren de twee trefwoorden die mij eerder richting gas deden kijken. Maar… verbinding met het vuur dat was een heel sterk verlangen en dat voelde veel krachtiger met hout dan met gas.

Ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken en vroeg of ik niet eens mee mocht stoken. Na één keer stoken was ik overtuigd. Nu moest ik dit thuis nog verkocht krijgen. Dus stookte ik nog eens mee en nam Lode mee.

Van het één kwam het ander.

Frans, die een cursus houtoven bouwen bij Joe Finch gevolgd had, wilde graag zijn kennis en kunde delen met mij maar ook met andere. Op die manier groeide het initiatief om een workshop houtoven bouwen op locatie te organiseren.

Er werd een mooie driehoek geslagen tussen Frans, wij en de deelnemers. In deze formule had ik alle vertrouwen.

Mijn verlangen om terug in reductie te kunnen stoken is een nieuwe realiteit geworden. Een wereld waarvan een deur was dichtgegaan opende zich weer.

Achter onze deur is er een keramiekatlier waar er ‘woodfired handmade tableware’ gemaakt wordt. Een atelier waarin er af en toe een ‘order’ wordt gemaakt als die maar geënt is op het werk dat onze identiteit weerspiegelt. Een atlier waar we gericht zijn op ‘from mint to yours to use and take pleasure from everyday’. Om dit verlangen voeding te geven richten wij ons vooral op de rechtstreekse handel op keramiekmarkten.

Naast het specifiek karakter ‘woodfired ceramic’ draagt ons werk ook een stempel. Het is een symbool dat geïnspireerd is op het alom gekende beeld van een zaadcel die een eicel binnendringt. Je kan er een cirkel in herkennen waarin een pijl staat.

Twee energieën verenigen zich om samen een nieuwe vorm te scheppen.

wat er voorafging

De Dag van de Ambachten

Lees verder

Why autum is my season

Lees verder

Mijn stempel als getuige.

Lees verder

Van gras tot glazuur

Lees verder

Een blik naar binnen.

Lees verder

cat’s and horses

Lees verder

Onze instagram feed

2 reacties op “Mijn verhaal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *